12.05.1948 – 18.02.2020, 71 lat
Zostawił nam czas, dobre słowa i wspomnienia, do których wracamy.
Zapal znicz bezpłatnie. Będzie płonął na tej Stronie Pamięci przez 24 godziny.
Płonie teraz: 0 Zapalono łącznie: 1
Jan urodził się 12 maja 1948 roku w Myszkowie. Dorastał w domu, w którym wiele rzeczy robiło się wspólnie: pielęgnowało ogród, przygotowywało niedzielny obiad i naprawiało to, co mogło jeszcze posłużyć. Po latach lubił wspominać pierwsze samodzielne wyprawy rowerowe oraz książki przynoszone z biblioteki.
Po maturze wybrał studia polonistyczne w Krakowie. Ukończył je w 1971 roku i wrócił w rodzinne strony, aby rozpocząć pracę nauczyciela języka polskiego. W szkole prowadził również kółko czytelnicze i pomagał uczniom przygotowywać przedstawienia. Cieszyło go szczególnie, gdy ktoś nieśmiały po raz pierwszy odważył się wystąpić przed klasą.
W 1973 roku poślubił Marię. Dwa lata później urodziła się ich córka Anna, a w 1979 roku syn Piotr. Rodzinne życie składało się z codziennych rytuałów: wspólnych posiłków, wieczornego czytania i niedzielnych spacerów. Jan lubił planować wycieczki po Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Zabierał aparat, kanapki i papierową mapę, nawet gdy trasę znał już na pamięć.
Z biegiem lat coraz więcej czasu poświęcał ogrodowi. Miał cierpliwość do sadzonek, drobnych napraw i pytań zadawanych przez dzieci. Gdy w 2003 roku urodziła się wnuczka Zofia, a trzy lata później wnuk Michał, chętnie wprowadzał ich w swój świat. Razem sadzili kwiaty, budowali karmniki i czytali książki przy kuchennym stole.
W 2013 roku przeszedł na emeryturę. Nadal sięgał po literaturę, spotykał dawnych współpracowników i pomagał wnukom w nauce. W tym samym roku Jan i Maria świętowali czterdziestą rocznicę ślubu w gronie najbliższych.
Jan zmarł 18 lutego 2020 roku, w wieku 71 lat. W pamięci rodziny pozostał jego spokojny głos, poczucie humoru i zwyczaj odkładania swoich zajęć, gdy ktoś chciał porozmawiać. Ta strona gromadzi chwile, które pozwalają do nich wracać.
Jan przyszedł na świat w Myszkowie. Tutaj spędził dzieciństwo i do tych stron wrócił po studiach.
Rozpoczął naukę w szkole podstawowej. Z tego czasu pochodzi odtworzona scena z mamą w rodzinnym ogrodzie.
Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia polonistyczne w Krakowie.
Ukończył studia i rozpoczął pracę nauczyciela języka polskiego w rodzinnych stronach.
Ślub z Marią
Zaczęli wspólne życie, które przez kolejne dekady wypełniały rodzinne sprawy, praca i małe radości.
Narodziny córki Anny
Jan po raz pierwszy został tatą. Wieczorne czytanie szybko stało się ich wspólnym zwyczajem.
Narodziny syna Piotra
Rodzina powiększyła się o syna. Z czasem pojawiły się wspólne majsterkowanie i rowerowe wyprawy.
Wśród uczniów
Pamiątka z lat pracy w szkole, prowadzenia lekcji i przygotowywania szkolnych przedstawień.
Mowa na pożegnanie roku szkolnego
Jan zwraca się do uczniów podczas szkolnej akademii. Przykładowa rekonstrukcja dźwiękowa AI.
Jan zostaje dziadkiem
Na świat przyszła Zofia, córka Anny.
Narodziny wnuka Michała
Urodził się Michał, syn Piotra. Rodzinny ogród stał się miejscem wspólnych zabaw obojga wnuków.
Michał na rękach dziadka
Letnia chwila w ogrodzie z rocznym wnukiem. Przykładowa rekonstrukcja filmowa AI.
Przejście na emeryturę
Po ponad czterech dekadach pracy w szkole miał więcej czasu na rodzinę, książki i ogród.
Czterdzieści lat razem
Jan i Maria obchodzili czterdziestą rocznicę ślubu z dziećmi i wnukami.
Jan odszedł w wieku 71 lat. Pozostały rodzinne historie, zdjęcia i wdzięczność za wspólny czas.
Filmy i nagrania publikowane są po zatwierdzeniu przez rodzinę lub Zakład Pogrzebowy.
Początek lat 80. Na kółku czytelniczym nigdy nie pytał, czy książka nam się podobała, tylko co zrobilibyśmy na miejscu bohatera. Rozmawiał z nami jak z dorosłymi i każdy miał ochotę coś powiedzieć. Kiedyś pożyczył mi ze swojej półki „Przygody Tomka Sawyera” i kazał oddać, gdy przeczytam drugi raz. Mam tę książkę do dziś.
W piątej klasie bałam się czytać na głos nawet z ławki. Pan Malinowski dał mi małą rolę w szkolnym przedstawieniu i ćwiczył ze mną po lekcjach, aż przestał mi drżeć głos. W dniu występu stał z boku sceny i uśmiechał się przy każdej mojej kwestii. Dziś sama jestem nauczycielką dlatego często o Nim myślałam.
Wspomnienia publikowane są po zatwierdzeniu przez rodzinę lub Zakład Pogrzebowy.
Nie dodano jeszcze żadnych kondolencji.
Kondolencje publikowane są po zatwierdzeniu przez rodzinę lub Zakład Pogrzebowy.
